'La Consagración de la Primavera' de Stravinski, 'Hamlet' de Shakespeare, La Piedra de los Juramentos na Ágora ateniense, o Palacio do Congreso dos Deputados en Madrid ou mesmo Fagor forman parte do noso patrimonio, é dicir, son bens que herdamos e, polo tanto, pertenécennos. Como dicían os romanos, o propietario de algo ten dereito a usalo e a dispor del plenamente. No dereito romano, a fórmula empregada era uti et abuti (uso e abuso): o propietario dun ben pode dispor del para modificalo, desmantelalo ou mesmo destruílo.
Iso é o que adoitamos facer os artistas co patrimonio. En lugar de pulilo (traballo dos conservadores e historiadores), tentamos introducir un tipo específico de turbulencia, moi a miúdo relacionada coa beleza, que complica e ás veces desafía o fetichismo político e cultural do símbolo.
Con motivo do Día do Patrimonio e, baseándome nos meus propios proxectos que transformaron e quen sabe se perverteron os monumentos enumerados anteriormente, propoño iniciar un debate sobre o fetichismo dos significados.
